Sofa rozkładana – jeden mebel na dwa życia

W ostatnich latach modne stały się lampy z regulacją intensywności światła. To zbawienie, gdy chcesz zmienić nastrój w salonie z energetycznego na relaksacyjny bez wymiany żarówek. Szczególnie polecam modele z pilotem, które pozwalają sterować oświetleniem z kanapy. Jeśli twoja wersalka stoi w centralnym punkcie pokoju, a ty często oglądasz filmy, ściemnianie światła do 20 procent sprawi, że ekran będzie lepiej widoczny, a pokój nie zamieni się w jaskinię. Pamiętaj tylko, by nie przesadzić z liczbą lamp – w małym salonie dwa, trzy punkty światła w zupełności wystarczą.

Zastanawiałam się też nad rozkładanym modelem, bo przecież goście na noc to u nas standard. Moja przyjaciółka ma stół z mechanizmem przesuwnym, który w kilka sekund zmienia się z kompaktowego blatu na metr osiemdziesiąt w potężną konstrukcję na dziesięć osób. Problem w tym, że potrzebowała dodatkowego miejsca na przechowanie zapasowych skrzydeł. Ja wybrałam wersję z wsuwaną deską chowaną pod blatem, co okazało się genialne w małym mieszkaniu. Żaden z tych modeli nie był tani, ale gdy policzyłam, ile razy w roku przyjmujemy rodzinę, koszt rozłożył się na lata użytkowania.

Nie daj się zwieść wersalkom z lat dziewięćdziesiątych, które po rozłożeniu tworzyły garb na środku. Nowa wersalka może być świetnym rozwiązaniem, jeśli ma płaski mechanizm i solidny stelaż. Sprawdź, czy po rozłożeniu nie ma szczeliny między siedziskiem a oparciem – w tańszych modelach często powstaje wgłębienie, w którym lądują plecy. Weź też pod uwagę wysokość nóżek – zbyt niska sofa utrudnia sprzątanie i cyrkulację powietrza pod materacem. Ja zawsze zalecam podniesienie mebla na dziesięć centymetrów od podłogi.

Tapicerka welurowa wygląda luksusowo, ale musisz wiedzieć, że przy codziennym spaniu szybko się przeciera na siedzisku. Zdecydowanie lepiej sprawdza się w salonie gościnnym, gdzie śpi się raz w miesiącu. Do częstego użytku polecam gładkie tkaniny o wysokiej odporności na ścieranie, na przykład poliester z domieszką lnu. Łatwo je wyczyścić z plam po winie czy kawie, a welur niestety chłonie wilgoć. Jeśli jednak marzy ci się welur, wybierz model z odpinanym pokrowcem na siedzisko, który możesz prać w pralce.

Mechanizm to serce sofy rozkładanej. Najbardziej cenię system DL, bo jest prosty, trwały i nie wymaga siłowni do obsługi. Wystarczy pociągnąć za pas, siedzisko wysuwa się do przodu, a oparcie opada na poziom – powstaje równa powierzchnia. Unikaj tanich rozwiązań z cienkimi rurkami, które po roku zaczynają skrzypieć. Przy mechanizmie DL łatwo też schować pościel w przestrzeni pod siedziskiem, co jest zbawienne, gdy nie masz osobnego schowka. Zresztą, jeśli w ogóle myślisz o spaniu na co dzień, warto rozważyć łóżko z pojemnikiem na pościel w osobnej sypialni, ale w salonie sofa jest bardziej uniwersalna.

Mam też łóżko z pojemnikiem na pościel, ale w salonie nie mogłam pozwolić sobie na taki mebel ze względu na metraż. Dlatego wersalka okazała się strzałem w dziesiątkę, bo pod siedziskiem mam schowek na poduszki i koce. Nie jest to gigantyczny pojemnik, ale wystarcza na dwie poduszki i jeden koc polarny. Resztę pościeli trzymam w walizce pod łóżkiem w sypialni. Gdybym miała więcej miejsca, pewnie wybrałabym wersalkę z dodatkową skrzynią, bo to oszczędza szukanie miejsca na przechowywanie. Ale i tak jestem zadowolona, bo nie muszę trzymać zapasowych koców na widoku.

Przy małych metrażach każdy centymetr ma znaczenie. Jeśli masz w planach regularne przyjęcia i noclegi dla rodziny, sofa rozkładana musi być przede wszystkim funkcjonalna. Sprawdź, czy po rozłożeniu nie blokuje dostępu do innych pomieszczeń – to częsty błąd w wąskich salonach. Dobrze też zmierzyć wysokość siedziska, bo zbyt niska kanapa z funkcją spania bywa niewygodna dla osób starszych. Pamiętam klientkę, która kupiła przepiękną welurową sofę, a potem okazało się, że do rozłożenia trzeba odsuwać stół – zrezygnowała z gości.

Z czasem odkryłam, że nawet mały balkon może służyć jako jadalnia. Postawiłam składany stół z blatem 60 na 80 cm i dwa taborety, które wsuwam pod blat. Gdy nie są używane, zajmują tyle miejsca co jedno krzesło. Na ścianie zamontowałam półki na doniczki z ziołami: bazylią, miętą i rozmarynem. W upalne dni wystarczy wyjść, zerwać kilka listków i dodać do lemoniady. Nie muszę biegać do sklepu po świeże zioła, a balkon pachnie jak mały ogród. Jedyny problem to podlewanie, bo woda czasem kapie na sąsiadów, ale pod doniczki podłożyłam podstawki z odpływem.

Kolejnym wyzwaniem okazało się dopasowanie krzeseł. Szybko zrozumiałam, że twarde siedziska z surowego drewna to proszenie się o ból po godzinie siedzenia. Zainwestowałam w krzesła tapicerowane welurem w kolorze butelkowej zieleni, który pięknie kontrastował z jasnym dębem. Ale uwaga, welur to materiał wymagający, zwłaszcza gdy w domu są dzieci i kot. Plamy z czerwonego barszczu na szczęście udało się usunąć od razu, ale kocie pazury zostawiły delikatne ślady, które maskuję teraz narzutami. Gdybym wybierała ponownie, może postawiłabym na tkaninę o splocie, który łatwiej wyczyścić, na przykład mikrofibrę.